Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Ένας χρόνος μετά


'Ενας χρόνος μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία. 'Ένας λαός που βρίσκει το θάρρος και διαμαρτύρεται, βγαίνει σε πορείες, αποδοκιμάζει στα δημοψηφίσματα, συλλαμβάνεται, φυλακίζεται, ανάμεσα σε φιέστες μεγαλοπρέπειας και επαναφορά της θανατικής ποινής. Ένας χρόνος μετά.



Υ.Γ. Μαθαίνω ότι ο Σελαχατίν Ντεμιρτάς (πρόεδρος του HDP) ζωγραφίζει στη φυλακή που βρίσκεται. Κλέβω μια ζωγραφιά του και την αναρτώ... Για να ξέρει κι εκείνος και οι άλλοι και όλοι, ότι είμαστε δίπλα τους.





Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Η όψιμη αναζήτηση της χαμένης ευαλωτότητας

Η αναγνώριση και ιδιαίτερη διαχείριση της ευαλωτότητας είναι ένα σπουδαίο κεκτημένο, των σύγχρονων κοινωνιών και ταυτόχρονα ένας πολλαπλός, αποκαλυπτικός δείκτης πολιτισμικών στάσεων, κρατικών αντιλήψεων, κοινωνικών αντανακλαστικών, για να συνοψίσω ίσως τα πιο άμεσα κατανοητά. Για εμάς που έχουμε ταξιδέψει και εργαστεί σε χώρες που το ευρωπαϊκό μοντέλο ως μία “πλατφόρμα” δικαιωμάτων, αντιλήψεων και πρακτικών δεν υπάρχει, η ευαλωτότητα αποτελεί ένα σημείο με ιδιαίτερη σημασία. Γιατί η απουσία της αναγνώρισής της δημιουργεί ένα μεγάλο κενό στην αντίληψη του κοινωνικού κεκτημένου. Γιατί η διάκριση της ευαλωτότητας και η ιδιαίτερη μεταχείρισή της είναι μία κοινωνική απαίτηση, μία κρατική υποχρέωση, συνιστά ένα κοινωνικό κεκτημένο. 

Η διάκρισή της ευαλωτότητα μέσα σε περιβάλλον κρίσης είναι μία ενέργεια καθοριστικής σημασίας όχι μόνο για τον τρόπο, αλλά πολύ συχνά και για την ίδια τη συνέχεια ή όχι της ζωής (του ευάλωτου) στην κυριολεξία. Είναι καλό εδώ να θυμηθούμε ότι οι πληθυσμοί σε κίνηση είναι ευάλωτοι πληθυσμοί. Είναι ευάλωτοι από τις αιτίες για τις οποίες προκλήθηκε η μετακίνηση (πόλεμος, εμφύλιες συρράξεις, διώξεις, φυσικές καταστροφές, φτώχεια, κτλ), αλλά και γιατί σε όλη τη διάρκεια της μετακίνησής τους βρίσκονται εκτεθειμένοι σε κινδύνους από τους οποίους σπάνια γλυτώνουν (θύματα βίας, εκμετάλλευσης, παράνομης διακίνησης, εμπορίας, κ.α.) και πολλές φορές οι κίνδυνοι αυτοί βάζουν τέρμα στη ζωή τους. Σύμφωνα με το Missing Migrants Project του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης έως την 1η Ιουνίου 2017 έχουν καταγραφεί  2300 θάνατοι στις μεταναστευτικές και προσφυγικές οδούς ανά τον κόσμο, εκ των οποίων οι 1673 στη Μεσόγειο https://missingmigrants.iom.int/ 

Όμως η αντίληψη της ευαλωτότητας δεν μπορεί να είναι και μία στατική αντίληψη, ειδικότερα στα πεδία κρίσεων μιας και η “κατάσταση κρίσης” δεν είναι ποτέ στατική. Αντίθετα, πρέπει να είναι μια δυναμική αντίληψη, να επεκτείνεται πέρα από τα προφανή και να λαμβάνει υπόψη τον τόπο, τον χρόνο, το πλαίσιο των συνθηκών διαβίωσης του παρόντος, τα γεγονότα του άμεσου ή και μακρινότερου παρελθόντος (τραυματικού χαρακτήρα), την υλική πραγματικότητα. Έτσι, μία έγκυος στην Ευρώπη  δεν ανήκει στις “ευάλωτες ομάδες”. Μία έγκυος όμως στην Ευρώπη με πρόσφατο τραυματικό παρελθόν μετακίνησης, σε κακές συνθήκες διαβίωσης και παραμονή σε υλικές συνθήκες που απειλούν τη ζωή της π.χ. σε σκηνές στην ύπαιθρο που έχουν σκεπαστεί από το χιόνι, χωρίς θέρμανση, κάνουν τη γυναίκα αυτή να έχει ανάγκη ιδιαίτερης μέριμνας και προστασίας.  Το ίδιο κι ένας άνδρας που βίωσε το τραυματικό γεγονός ενός ναυαγίου στην προσπάθειά του να προσεγγίσει την Ευρώπη.


Κατά τη διάρκεια του τελευταίου χρόνου στο πλαίσιο της προσφυγικής κρίσης η ευαλωτότητα στην Ελλάδα γνώρισε μία de facto με πολλές εκφάνσεις ακύρωση σε ότι αφορά τους προσφυγικούς πληθυσμούς. 

Αρχικά, η ακύρωση αυτή έγινε διακριτή εντός των “πεδίων” και ειδικότερα εντός των κρατικών δομών διαμονής -βρίσκω τη χρήση του όρου “φιλοξενίας” έναν απάνθρωπο εμπαιγμό και δεν τον χρησιμοποιώ. Την επίσημη διαπίστωση της ευαλωτότητας εκεί είχαν αναλάβει ΜΚΟ με γνώση και εμπειρία στο θέμα. Οι κρατικές δομές διαμονής όμως  μέσα στην αθλιότητα που τις χαρακτήριζε ήταν αδύνατο να προσφέρουν την όποια μέριμνα στις περιπτώσεις αυτές. Έτσι, γινόταν η μεταφορά τους στην Αθήνα και σε ειδικούς ξενώνες ή κέντρα. Όχι εύκολα, όχι γρήγορα, αλλά γινόταν. 

Γρήγορα έγινε φανερό ότι η ακύρωση της ευαλωτότητας απλωνόταν και έως το αίτημα της διεθνούς προστασίας. Τα αιτήματα προτεραιότητας των οργανώσεων για αυτές τις περιπτώσεις περνούσαν με μεγάλη δυσκολία και στη συνέχεια σταδιακά σταμάτησαν να γίνονται δεκτά, ή γίνονταν δεκτά κατ΄εξαίρεση σε μία εποχή που η ευαλωτότητα μεγαλώνει, καθώς οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης στα κρατικά κέντρα διαμονής επιτείνουν και πολλαπλασιάζουν τις περιπτώσεις. Οι συνθήκες διαμονής δηλαδή των πληθυσμών αυτών γίνονται ένας επιπρόσθετος παράγοντας επιβάρυνσης τόσο μεγάλος, που είτε χειροτερεύουν το υπάρχον πρόβλημα, είτε το φέρνουν στην επιφάνεια σε πολύ σύντομο χρόνο και σε μεγάλη ένταση και έκταση. 
Και ακόμη χειρότερα, πρόσφατα, το μέτρο του γεωγραφικού περιορισμού δεν εξαιρεί πλέον τους ευάλωτους, πράγμα που σημαίνει ότι δεν τους επιτρέπεται να φύγουν από τα νησιά. Έτσι, ενώ η έννοια της ευαλωτότητας ενώ έπρεπε να παρουσιάζεται συμπαγής και αδιαπραγμάτευτη στην προμετωπίδα της διαχείρισης της κρίσης με βάση τα ανθρώπινα δικαιώματα και τους κανόνες δικαίου, παραμερίστηκε από την ελληνική κυβέρνηση και εξέπεσε στη “διακριτική ευχέρεια” της δημόσιας διοίκησης, που δεν σημαίνει τίποτα άλλο, από μία πρακτική εφαρμοζόμενη κατά το δοκούν με στόχο να εξυπηρετηθούν οι πολιτικές αποφάσεις -της κυβέρνησης ή της ΕΕ- της (κάθε φορά) συγκυρίας. 

Μέσα σε αυτήν την κατάσταση της ενοχής και της αδιαφορίας κινείται ένας ολόκληρος πληθυσμός ευάλωτων, είτε οι ανήλικοι που βρίσκονται στα κρατητήρια για την ασφάλειά τους μαζί με άλλους κρατούμενους και ότι αυτό σημαίνει, είτε τα θύματα βασανιστηρίων που δεν τους παρέχεται η φροντίδα που έχουν άμεσα ανάγκη για να συνεχίσουν να ζουν, είτε οι άνθρωποι με αναπηρίες, είτε με εξαιρετικά επιβαρυμένη ψυχική υγεία, είτε, είτε, είτε...

Ο χρόνος που διανύουμε περνάει με επισημάνσεις, καταγγελίες, αναφορές σε ετήσιες εκθέσεις από ελληνικές και ξένες ΜΚΟ και διεθνείς οργανισμούς του πεδίου προς την ελληνική κυβέρνηση για το ζήτημα της ευαλωτότητας, με αιχμή του αυτήν την εποχή την αναγνώριση-επίσημη διαπίστωση και από ποιον θα γίνεται τώρα που οι οργανώσεις αποχωρούν από το πεδίο, αλλά η ανάγκη παραμένει. 
Η μέριμνα που το κράτος θα έπρεπε να έχει εξασφαλίσει για τους ευάλωτους δεν υπάρχει σε κανένα επίπεδο, ούτε σε αυτό των δομών ώστε να εξασφαλίζονται οι κατάλληλες συνθήκες διαβίωσης και φροντίδας, ούτε σε αυτό των διαδικασιών ώστε να γίνεται γρήγορα και με ευθύνη ο έλεγχος, η εξακρίβωση και η διαπίστωση της ευαλωτότητας, ούτε στο έμψυχο δυναμικό που η παρουσία του στο πεδίο θα εγγυόταν και θα εξασφάλιζε την κρατική μέριμνα. 

Οι οργανώσεις αποχωρούν πλέον σταδιακά από το πεδίο και το ελληνικό κράτος δια του αρμόδιου υπουργού του -που δεν έβλεπε την ώρα να αποχωρήσουν οι οργανώσεις  για να παίρνει εκείνο τα χρήματα και να κάνει τη διαχείριση του πεδίου όπως ζητούσε με επιμονή  στην Ευρώπη και παραπονιόταν στο εσωτερικό- μένει βουβό για άλλη μια φορά απέναντι στις εκκλήσεις των οργανώσεων για αυτές τις ειδικές ομάδες πληθυσμού. Η κατάστασή τους παραμένει ακόμα δυστυχέστερη εάν σκεφτεί κανείς ότι η Ευρώπη δεν θα αποτελέσει κάποιον μοχλό πίεσης για το θέμα. Απεναντίας, μετά το Καλαί, την Ειδομένη, τα ελληνικά νησιά, σειρά παίρνει η Ιταλία, με την Ευρώπη να γυρνάει το βλέμμα από την άλλη πλευρά και να κωφεύει. 

Τέλος μιας εποχής; Τέλος μιας συνθήκης; Τέλος ενός κόσμου; 




Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Crossing Borders ένα χρόνο μετά


Ένα χρόνο πριν ένα πολύ σημαντικό συνέδριο το Crossing Borders διοργανώνεται στην καρδιά της προσφυγικής κρίσης και μάλιστα στη Λέσβο. Θα περίμενε κανείς τον καιρό που ακολούθησε τα συνέδρια στην Ελλάδα για αυτό το ζήτημα -και μάλιστα διεθνή-  να είναι πολλά και να προσεγγίζουν τις πολλές και διαφορετικές όψεις του προσφυγικού ζητήματος, τις εξελίξεις της παρούσας κρίσης, τις προεκτάσεις της σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Παρόλα αυτά δεν έγινε έτσι. Αντίθετα, ενώ στην Ευρώπη τα συνέδρια και οι συζητήσεις πλήθαιναν, στην Ελλάδα στον "τόπο του δράματος" τα συνέδρια και οι διεθνής συναντήσεις υπήρξαν λιγοστά. Ανάμεσα σε αυτά το Crossing Borders παραμένει το πιο σημαντικό, καθώς ήταν αυτό με το μεγαλύτερο εύρος θεματικών, συζητήσεων και με σπουδαίους συμμετέχοντες από όλο το διεθνή χώρο (ακτιβιστές, οργανώσεις μεγάλης εμβέλειας,  μη κυβερνητικές οργανώσεις, ακαδημαϊκούς) που δεν βρέθηκαν πουθενά αλλού όλοι μαζί μιλώντας για το θέμα.

Αν και πολλά προστέθηκαν σε έναν χρόνο, οι βασικές πολιτικές παραμένουν ίδιες κρατώντας την ομιλία αυτή επίκαιρη και το συνέδριο σημαντικό. Μπορεί σήμερα να θεωρούμε αυτά που ειπώθηκαν ένα χρόνο πριν κοινό κτήμα και να τα συζητάμε όλοι με περισσή αποδοχή, όμως πρέπει να θυμηθούμε ότι έτσι άρχισε η κουβέντα, θέτοντας αυτά τα ζητήματα ένα χρόνο πριν, κάτι που δεν ήταν πολύ εύκολο.   

"Οι εθνικές και ευρωπαϊκές στρατηγικές διαχείρισης της προσφυγικής κρίσης"

https://www.youtube.com/v/SNrytjTiuSQ?autoplay=1&start=32501&end=33747&controls=1&version=3






Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ

Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ από την εκδήλωση της ΚΕΕΡΦΑ "Η δίκη της ΧΑ και η μάχη ενάντια στην ακροδεξιά στην Ευρώπη". Μαζί με τον Θανάση Καμπαγιάννη και τη Φύλλια Πολίτη. 

Θέλησα να μιλήσω για την ακροδεξιά λέγοντας "διαφορετικά" πράγματα από τα "αναμενόμενα" για τον ρατσισμό, τον φασισμό, κτλ. Σε διαφορετικούς άξονες. Ενδεχομένως και πιο αναγνωρίσιμους όταν κάποιους σου τους δείξει και σου πει "κοίτα ακροδεξιά είναι και αυτό και αυτό και αυτό και ξεκινάει από εκεί, εκεί και εκεί". Ερωτήματα, απαντήσεις, ωραίες διαδρομές σκέψης στον περιορισμένο χρόνο, αυτή η υπέροχη αμεσότητα του κόσμου και βέβαια καλοκαίρι!

Τώρα, αν κρίνω από το βλέμμα του Θανάση και της Φύλλια μάλλον καλά τα λέω.

Ευχαριστώ την ΚΕΕΡΦΑ για την πρόσκληση. 






Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

                                                         - Bonjour madame!

- Bonjour professeur Balibar!

Όταν η μέρα ξεκινάει με τον Etienne Balibar να σε καλημερίζει έτσι, δεν μπορεί παρά να είναι μία ωραία μέρα!

Ένας εξαιρετικά ευγενής και καταδεκτικός άνθρωπος, ένας σπουδαίος φιλόσοφος!

Ευχαριστώ τον αγαπημένο Άρη Στυλιανού για τα τόσο καλά λόγια με τα οποία με παρουσίασε και μίλησε για μένα. Αχ, αυτή η "Κοινότητα του Σπινόζα"!

(συνεχίζεται...)


 "Σπινόζα και Σύγχρονη Πολιτική Φιλοσοφία"

Συμπόσιο προς τιμήν του Ομότιμου Καθηγητή Γεράσιμου Βώκου
20 Ιουνίου 2017
Αίθουσα Maurice Saltiel, Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης

Κύριοι ομιλητές: Etienne Balibar, Pierre Francois Moreau, Kiarina Kordela, Γεράσιμος Βώκος.




Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

20 Ιουνίου Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων


Μια υπενθύμιση για όλους
                                   




Υ.Γ. Ευχαριστώ τον Γιάννη Μπεχράκη για τη φωτογραφία του, για τη συνεργασία του μα πάνω απ΄όλα για την ευαισθησία του και για αυτό το υπέροχα ανθρώπινο πρόσωπο.



Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

20ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (ομιλία)





Είναι μεγάλη χαρά για μένα να συμμετέχω την πρώτη μέρα "στο άνοιγμα" του 20ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Κοινωνικής Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης και αυτό για πολλούς λόγους. Για τις χρονικές και ιστορικές συγκυρίες που αποδεικνύονται πιο σκληρές από ποτέ, για τα 20 χρόνια του Φεστιβάλ - μια ολόκληρη ζωή!- για τους αγαπημένους Θανάση Καμπαγιάννη και Φύλλια Πολίτη που θα βρεθούμε στο ίδιο πάνελ, για την πληθώρα των οργανώσεων που συμμετέχουν κάνοντας το φεστιβάλ ακόμη πιο σπουδαίο πολιτικο-κοινωνικό γεγονός, για την ευκαιρία που θα έχουμε να μιλήσουμε πάλι από κοντά, άμεσα -κάτι που αγαπώ πολύ- και όχι από έδρες και με επισημότητες.

Όπως για όλους, έτσι και για μένα, η άνοδος και η μάχη ενάντια στην ακροδεξιά στην Ελλάδα και την Ευρώπη είναι ένα θέμα με πάρα πολλές όψεις. Κάποιες από τις όψεις των τελευταίων χρόνων θα προσπαθήσω να αναδείξω αυτήν τη φορά.

"Η δίκη της χρυσής αυγής και η μάχη ενάντια στην ακροδεξιά σε Ελλάδα και Ευρώπη" είναι η 3η παράλληλη εκδήλωση την Παρασκευή 23/06 στο φεστιβάλ και διοργανώνεται από την Κεερφα-Keerfa-Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή με ομιλητή και ομιλήτριες τον Θανάση Καμπαγιάννη, δικηγόρο πολιτικής αγωγής τη Φύλλια Πολίτη από την ΚΕΕΡΦΑ και την Αλεξάνδρα Πολιτάκη, πολιτική επιστήμονα-ακτιβίστρια."

Οι εκδηλώσεις του φεστιβάλ είναι πάρα πολλές, όλες με ξεχωριστό ενδιαφέρον, αν μη τι άλλο αυτούς τους δύσκολους καιρούς πρέπει να είμαστε όλοι εκεί. Αναμφίβολα ο κόσμος αλλάζει μόνο όταν τον μοιράζεσαι. 


23 - 25 Ιουνίου 2017
Κήπος Εποχών, Νέα Παραλία Θεσσαλονίκης








Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Η πολιτική όπως και η ζωή μπορεί να είναι απρόβλεπτη (Βρετανικές εκλογές)

Είναι ωραίο που ο κόσμος μιλάει ξανά για την πολιτική. Είναι ωραίο που όλοι ασχολούνται από χτες με τις βρετανικές εκλογές. Και είναι ωραίος και ο τρόπος που γίνεται. Δεν αναφέρομαι στις αναλύσεις για το αποτέλεσμα των εκλογών. Η Βρετανία παρουσιάζει μια συνθετότητα που δύσκολα συναντά κανείς στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ασφαλώς άλλο εκλογικό σύστημα, αλλά κυρίως άλλη πολιτική παράδοση, άλλη σύνθεση κοινωνίας, άλλες αντιλήψεις και συμπεριφορές. Για την υπόλοιπη Ευρώπη ενδεχομένως κάποιες από αυτές παράδοξες, ακραίες, δυσνόητες, εξαιρετικά κωδικοποιημένες κι έτσι καλύτερα σε απόσταση, αλλά και με θετικές όψεις. Αυτό όμως είναι και που την κάνει μια ενδιαφέρουσα περίπτωση σε όποια όψη της αποφασίσεις να τη δεις. 

Πολλά θα μπορούσε να πει κανείς για τις βρετανικές εκλογές. Να αναλύσει το εκλογικό αποτέλεσμα και να δει με ενδιαφέρον το αποτύπωμά του στο χάρτη και ίσως τη σημασία των μονοεδρικών, ένα μακρινό σε μας εκλογικό τοπίο. Θα μπορούσε να μιλήσει για την επικοινωνιακή καμπάνια Κόρμπιν που κάλυψε το χαμένο έδαφος από τις προηγούμενες εκλογές στα αλήθεια, ή βρήκε καινούριο; Να μιλήσει για τους νεαρούς ψηφοφόρους και τη σημασία της μαζικής συμμετοχής τους. Για τον αινιγματικό ρόλο του Brexit που διατρέχει και τους κόλπους του κόμματος του Κόρμπιν και για τους εσωκομματικούς πολέμους. 

Όμως εγώ θα ήθελα να μιλήσω για την πολιτική που συναντά τη ζωή. Μια σπουδαία συνάντηση.

Η Τερέζα Μέι αποφασίζει να πάει σε πρόωρες εκλογές. Δεν υπάρχει κάτι να κερδίσει με τη στενή εκλογική έννοια. Οι Εργατικοί ηττημένοι κάπου στην άκρη, το Brexit στο προσκήνιο ως νικητής, η Μέι συμπαγής και αποφασιστική στο κέντρο της πολιτικής σκηνής. Θέλει όμως να εξαπλώσει, να ενδυναμώσει, να εδραιώσει την κυριαρχία της. Θέλει ηγεμονία. Μια κίνηση στρατηγικής λένε, αφού όταν δεν διακρίνεται το άμεσο κέρδος όλα ανάγονται στη "στρατηγική". Μοιάζει όμως ήδη τοποθετημένη σε έναν σίγουρο δρόμο. Ο τελικός προορισμός φαίνεται από μακριά και δεν διακρίνεται κάτι να εμποδίζει τη διαδρομή με τις 26 μονάδες προβάδισμα που της έδιναν τότε οι δημοσκοπήσεις.

Αλλά δύο αστάθμητοι παράγοντες θα αλλάξουν το σκηνικό, θα κρύψουν τη διαδρομή και θα αποκαλύψουν τελικά ένα άλλο αποτέλεσμα: οι επιθέσεις στην Αγγλία το διάστημα που μεσολάβησε των δύο εκλογών και η απόφαση των Βρετανών να κατεβούν στις κάλπες και να ψηφίσουν ξανά αν και μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. 

Η Μέι έχασε την αυτοδυναμία και ο Κόρμπιν έφερε ένα αποτέλεσμα καλύτερο από των προηγούμενων εκλογών. Ασχέτως με το αν η Μέι θα σχηματίσει μια βραχύβια ή όχι κυβέρνηση με το κόμμα της Βόρειας Ιρλανδίας, το κόμμα της θανατικής ποινής, ή εάν θα παραιτηθεί, είναι σήμερα η μεγάλη ηττημένη. Στη συνείδηση των πολιτών της, στο εσωτερικό του κόμματός της, στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή. Και αυτό είναι κάτι που εδραιώθηκε στη συνείδηση των πολιτών και των ψηφοφόρων της Βρετανίας ανεξάρτητα από τις έδρες που πήρε. Κι όταν υπάρχει μεγάλος ηττημένος υπάρχει πάντα και μεγάλος νικητής και είναι αυτός που έχει τον δρόμο μπροστά του. 

Ο βρετανικός λαός μας θύμισε ότι η πολιτική δεν είναι μία απλή διαχειριστική υπόθεση. Δεν είναι ένα managment όπως έχει μεταφραστεί και εφαρμοστεί στην Ευρώπη τα προηγούμενα χρόνια και η υπακοή του μονόδρομος. Είναι κάτι παραπάνω. Αφορά και τους λαούς.
Η Ελλάδα βρέθηκε κι αυτή σε μια τέτοια στιγμή με το δημοψήφισμα. Μια στιγμή που ο λαός της αποφάσισε κόντρα στις προτεινόμενες διαχειριστικές επιλογές. Χρειάστηκε η ελληνική κυβέρνηση να ανασκευάσει την επιλογή του λαού της και να αποφασίσει εκείνη. Εάν κέρδισε ή έχασε θα φανεί, αν και μικρή σημασία θα έχει, η εξουσία κέρδισε ο λαός έχασε. 

Ναι, οι Βρετανοί μας θύμισαν ότι η πολιτική δεν είναι απλή διαχείριση και αυτό έχει μεγάλη αξία. Η πολιτική όπως και η ζωή μπορεί να είναι απρόβλεπτη και όταν η πολιτική συναντά τη ζωή σε μια ρεαλιστική της διάσταση και όχι σε μια προκατασκευασμένη της εικόνα είναι πάντα μια σπουδαία συνάντηση.



Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017



Γράφω. Πυρετωδώς. Ανάμεσα σε κούπες καφέ παρατημένες πάνω στο αγαπημένο μου σεκρετέρ που σκέφτομαι να βάψω μωβ μια μέρα, αλλά του δίνω λίγο χρόνο ακόμη σε αυτό το υπέροχο χρώμα του ξύλου με τα υπέροχα νερά του. 

Γράφω πυρετωδώς. Με έναν τρόπο είναι βασανιστικά. Με έναν τρόπο είναι ωραία. 

Γράφω και σκέφτομαι "καιρός ήταν" και αμέσως αμέσως "ναι, τώρα είναι ο καιρός". 

Σύντομα λοιπόν.